Growth and change

Suffering is an immanent part of life and it may push you to make changes in it, make changes in yourself.
When you experience pain so great that you can’t handle it anymore, you either change or break

Growth implies change and change is hardly ever comfortable.

To make things even more challenging, there will always be naysayers around. They know words like “impossible”, “too hard”, “what’s wrong with you” and their self-doubt can easily get contagious and drag you down.

Stay vigilant, stand your ground.


Growing takes courage

Fear and worry is provided for us in life, the courage not so much…

Building the courage and strength to live your life fully involves inner work.

When you change you are scared but also kind of excited for the new so you’re doing it anyway.

I’ve been using swimming, strength training, cold showers, breathwork, yoga, meditation, talking to other people and just decision making and acting on them to break some of my fears.

I value self-discipline and observation in the process of growth.

I suppose each of us chooses their own way of growing.

“Apply the largest amount of your time on self-improvement and no time in criticizing others.”

Carlos Gracie Sr

Have faith in yourself. You are not alone.

Emocje wrażliwości

Sekunda odczuta w nanopikselach – przebodźcowani

Dla wrażliwca inaczej płynie czas.

“Dzielisz włos na cztery”. Nie, ja nie dzielę go na cztery, ja go widzę w sześćdziesięciu czterech odcieniach i dwustu pięćdziesięciu sześciu częściach. Nie pytaj pod iloma kątami.

Człowiek ponadprzeciętnie wrażliwy nieczęsto ma łatwe zadanie obracając się wśród „rzeczywistości dnia codziennego”.
On zazwyczaj odczuwa i widzi dużo więcej niż pozostali.
W każdej minucie dnia hałas jest zbyt duży, emocji zbyt wiele- cudzych i własnych, zbyt wiele światła i ludzkiego zgiełku, o falach myśli nie wspominając.

Więcej znaczy tutaj mniej- mniej życia i niższa jego jakość.

Naucz się odejmować

Mam taką technikę, którą nazywam “Odejmowaniem“.

Zasada jest prosta – najważniejsze rzeczy najpierw.
Jedna po drugiej.
Trzeba nauczyć się szybko ustawiać priorytety.

W chwili, gdy czuję, że sprawy mnożą się zbyt gęsto i mogą zacząć mnie przerastać, odejmuję z głowy wszystko, poza tym co jest w danym momencie priorytetem.
Reszta musi poczekać.

Odejmuję, czynności, myśli, założenia, przekonania, oddycham i powtarzam sobie „minus minus minus”.

Mniej znaczy więcej.


Bezmiar bezsensu w życiu wrażliwca

W życiu takiego człowieka, moim życiu, wiele jest dni, kiedy ogrom braku sensu konstrukcji naszego ludzkiego imperium paradygmatów przytłacza.
Dodaj do tego scenariusze „dramatów” dnia codziennego plecione przez umysł i katastrofa gotowa.

Moja obecność była nieuważna lub uważność nieobecna, ale kogo by te niuanse obchodziły w obliczu kłótni, która była rezultatem.
Jej efekty nadal odczuwam trzy godziny po zdarzeniu. Całkiem fizyczne mdłości dopiero zaczęły odpuszczać i powoli łatwiej mi oddychać.

Idę ulicami stolicy. Chciałabym wypisać się z tej pseudo-wirusowej paranoi, ludzkiego fałszu i zgiełku oraz domowej awantury- bolą mnie w trzewiach bezmiarem swojego bezsensu.

Własne słowa mnie nudzą, ale nie mogę ich nie pisać- niestrawność wyrazów uwięzionych wewnątrz boli bardziej.

Nie chciałabym tego wszystkiego czuć, ale czuję.

Wolałabym dziś korzystać z tej ładniejszej strony życia, ale jest to, co jest. Muszę to zaakceptować i poczekać aż emocje opadną, dać im być.

W międzyczasie daję być sobie, oddycham, nie myślę, robię coś, co sprawia mi przyjemność, przeczekam. Być może wraz ze spokojem przyjdą wnioski.

Ach te emocje- po prostu daj im być

Nie walczyłam z tym, co czułam, mimo, że było nieprzyjemne. Skupiłam się na pracy – tym razem było to pisanie.

Jedyne cztery godziny po awanturze, jej dym i kurz dla mnie opadły.
Wróciły spokój i radość życia.
Zwariować można czasem od tej cierpliwości, a jednak jakoś nie wariuję.

Jakie emocje odczuwałam, kiedy było mi niedobrze?

Poczucie winy chciało znowu grać pierwsze skrzypce przesłaniając mi świat gęstą lepką szybą zafiksowania się na sobie.

Czemu i czego miałabym być winna? Że żyję? Chyba raczej wdzięczna.

Szczypta strachu też nie zaszkodzi, szyba paruje- jeszcze mniej widać, więc smak wyrazistszy.

Pełna emocji nie umiem jeść- do środka niewiele poza oddechem może się zmieścić.
Już samo przygotowanie posiłku to wydarzenie- te kolory, zapachy, możliwości, a w środku i tak już się kłębi.
Często potrzebuję czasu, żeby strawić samo gotowanie, zanim zjem, a rzadko próbuję jedzenia podczas przygotowywania.

Dni, kiedy prowadzenie auta w warszawskim tłoku śmierdzącym mi nerwowością jest zwykłą czynnością, jest raczej mniej.

Przypadkowość

Milka, która miała raka piersi, mówiła mi kiedyś
„Ania, darling, one day good, one day bad, you never know, only God knows.”

I ja to w życiu obserwuję- dziś mogę obudzić się czując przytłaczającą wagę zbyt wielu intensywnie odczuwanych emocji, mimo, że wczoraj niczego nie zrobiłam inaczej niż dzień wcześniej, a wczoraj czułam się świetnie, lekko.

Ludzie różnie wyrażają miłość

Wyrażamy miłość lub to, co sądzimy, że nią jest na wiele sposobów.

Ciekawe, że ta różnorodność jest często przyczyną nieporozumień pomiędzy nami, a tymi, na których nam zależy.

Pokazano mi w dzieciństwie, że droga miłości wiedzie np. przez żołądek, porządek, pośpiech, twórczość, ciężką pracę, krzyk i nerwy, problemy, kontakt z naturą.
Wszystko to sprzeczne ze sobą, czasem korespondujące.
Człowiek jest fascynujący.

Czasem to, co dla innych jest wyrazem miłości do nas, możemy postrzegać jako zachowanie irytujące lub wręcz wymierzone przeciwko nam.

Może warto obserwować bliskich i własne słowa i zachowania, bez nazywania myśli, po prostu przyjrzeć się im, by zrozumieć, co tak naprawdę przekazujemy.

Ucieczka w małe apokalipsy

Każdy z nas czasem, może często, ucieka od siebie, niektórzy każdego dnia.

Czemu nie uciec w apokalipsę- ten mistyczny moment, kiedy już wszystko będzie usprawiedliwione i ostateczne?

Teraz, kiedy już doświadczyliśmy “koronowanego” obłędu w skali globalnej, przeróżne apokaliptyczne wizje stały się dla wielu bardzo realne.
Masowa ucieczka w różnych formach trwa.
Nie sposób od niej uciec.

Życie człowieka silnie uwrażliwionego to praca dzień po dniu.
Nie ma sensu od niej uciekać lub jej negować.

Dobra wiadomość jest taka, że są i wielkie zalety bycia wrażliwcem– postrzegamy więcej wymiarów świata, do których odczytania pięć podstawowych zmysłów nie wystarcza. Dzięki temu łatwiejsze dni, czy chwile (te kiedy nie czujemy się przytłoczeni) są naprawdę niezwykłe. Życie nie zna wtedy granic.

Poznanie siebie przychodzi z obserwacją, praktyką zmiany oraz czasem.

Szukamy wymówek, czyli 666 twarzy “bestii” zwanej życiem

Całe lata przeżyłam w pozornej świadomości siebie, zdarzeń, osób wokół- permanentny stan ucieczki.

Przez cały ten czas było mi zbyt trudno przyjrzeć się sobie, przez co mniej wyraźnie widziałam również innych ludzi.

Uciekałam i w kółko przerabiałam te same lekcje nie nauczywszy się niczego.

Czy tamta nieświadomość była pracą lżejszą niż chwile spędzone wśród niechcianych emocji, a wtedy zapalczywie odganianych?

Nie.

Gdzie jesteś dzisiaj Ty?

W co, od czego lub do czego uciekasz- czy to wiesz?

Obecnie przeżywamy fobię ogólnoświatową, więc wszyscy jesteśmy solidarnie usprawiedliwieni.
Wielka globalna katastrofa rozwiąże wszystkie nasze wewnętrzne problemy jednym cięciem.
Korona ludzkich strachów zwieńcza nasze głowy przez morza, góry i lodowce, które nie roztopiły się jeszcze.

Wśród braku podziału tej wyjątkowej solidarności globalnej pękają już stare rozłamy – rasizm, chciwość, wyznania, bogaci vs biedni, i wiele wile innych.
Ta, czy kolejna globalna katastrofa, chyba jednak nie rozwiąże naszych bolączek.
Każdy musi zmierzyć się ze swoimi na własną rękę.

Człowiek człowiekowi przyjacielem, ale trzeba go w tym czasem wesprzeć- temu wewnątrz, żeby mógł być przyjaźniejszy dla ludzi na zewnątrz.

Przechytrzyć samego siebie

Każdego dnia jestem wdzięczna za to co mam, ale zawsze podnoszę poprzeczkę i chcę osiągnąć nieco więcej.
To jest w porządku, ale dopiero niedawno zrozumiałam, że czasem trzeba odpocząć.

Czy i Ty przyłapujesz się często na tym, że swoją poprzeczkę podnosisz nieco za wysoko nie dając sobie czasu, by nacieszyć się małymi zwycięstwami?

Konkurowanie z sobą samym to trudna dyscyplina, rzadko daje poczucie spełnienia.

Ważne jest, żeby czasem odpocząć– na przykład wykonać jakąś pracę manualną, jak koszenie trawnika i dać głowie czasoprzestrzeń, w której nie musi już myśleć lub zwyczajnie usiąść i popatrzeć w niebo, żeby ciało mogło odetchnąć.

Tak, jestem głodna życia, nie wiem kiedy się skończy- moje, czy bliskiej mi osoby.
We wczesnej podstawówce zginęła siostra kolegi z klasy, wstrząsnęło mną to tak silnie, że do dziś pamiętam i czasem mam w oczach łzy, kiedy przypomnę sobie i pomyślę o tych trudnych emocjach, które przeżyła rodzina Magdy.

Później było wiele innych śmierci osób mi bliskich, każda tragiczna, nagła, zupełnie niespodziewana, niewiele z tych osób było w starszym wieku.

Co daje nam tą arogancką pewność, że zawsze będziemy mieli dużo czasu, by cieszyć się tym, co w życiu robimy, żeby wreszcie żyć?

Jeśli nie umiesz znaleźć radości w tym, co robisz większą część dnia, większość dni w tygodniu, poszukaj tej radości, postaraj się znaleźć satysfakcję lub zmień to, co robisz.

Przywiązanie i odpuszczanie

Przywiązujemy się do wszystkiego, niezależnie czy to dla nas korzystne, czy nie.
Nieustannie tworzymy mniej lub bardziej udane relacje (w mniemaniu umysłu) z poglądami, postawami, myślami, zachowaniami.

Jak często pielęgnujemy je, czyli “usztywniamy”, żeby stały tam, gdzie są i oby tylko się nie ruszyły?

Odpuszczanie to nieustanny życiowy proces.

Po co odpuszczać?

Po wolność. Wolność od niepotrzebnych już przekonań i ograniczających nas historii opowiadanych przez umysł.
W życiu warto czasem posprzątać i zrobić miejsce na nowe.

Wylej tą fasolę

“Lubimy” kurczowo trzymać się starych nawyków i znanych przekonań, aż zbieleją nam od tego kciuki. Niepotrzebnie.

Pamiętam niepozorne zdarzenie sprzed kilku lat.

Umyłam, wymoczyłam i ugotowałam spory garnek soi. Soja była podobno bio i niemodyfikowana (byłam wtedy na etapie “organic”) i zdobycie jej oraz cena nie pozostawały bez znaczenia.
Na koniec wszystkich moich wysiłków stłukłam szklaną pokrywkę garnka, piękne szklane sześcianiki wpadły pięknie do środka- do tej całej eko soi.

W amoku chciałam je wyciągać i „uratować” danie.
Kiedy walczyłam ze sobą Maj powiedziała “Ania, let it go, just flush it in the toilet”.
W końcu, z bólem rozstania z własnym wysiłkiem włożonym w przygotowania, spuściłam ten związek w toalecie.

Ulga była niewysłowiona.

Zadaj sobie pytanie:
jakie przekonania ograniczają mnie dziś?

Zapomnij o tym, co mówią inni. Odpowiedź pojawi się, ona już w Tobie jest.

Lata powtarzanych schematów myśli i idących za nimi zachowań własnych i cudzych to solidna zaprawa.
Odtrenowywanie się od czegoś znanego jest  dużo trudniejsze niż wytrenowanie się do czegoś nowego.

Na wszelki wypadek nie myśl choć przez chwilę.
Zresetuj system i zacznij na nowo.

Częściej podążaj za tym, co sprawia ci naturalnie radość, fascynuje, wypełnia chwile entuzjazmem.
Co to jest?

Kim jesteś, czy wiesz?
Nie pytam o Twoje role w życiu prywatnym i zawodowym, ale o to kim jesteś?


Napisz do siebie o sobie, ale nie próbuj przechytrzyć samego siebie, bądź szczery.

Miej marzenia, cele, plany, ale kiedy czujesz, że wszystkiego zaczyna być zbyt dużo, prawdopodobnie to dobry czas, żeby odpuścić.
Zostaw, przestań, zrób coś innego. Odpocznij.